برای ورزش در منزل تردمیل بهتر است یا دوچرخه ثابت؟ یکی از سوال های بسیار متداولی که بیماران از پزشکان و به ویژه متخصصان پزشکی ورزشی هنگامی که آنان ورزش را برای ایشان تجویز می کنند، می پرسند اینست که استفاده از تردمیل بهتر است یا دوچرخه ثابت؟

بسیاری از افراد به علت اینکه فرصت کافی برای رفتن به باشگاه های ورزشی ندارند تصمیم می گیرند که داخل منزل ورزش کنند و به همین علت به فکر تهیه یک ابزار ورزشی مناسب نظیر تردمیل یا دوچرخه ثابت می افتند؛ در چنین مواقعی است که توجه فرد به این معطوف می شود که کدامیک از این دو وسیله ورزشی مناسب تر است؟.
واقعیت آنست که هر یک از این دو وسیله ورزشی مزایای خاص خود را دارند؛ به طور مثال تردمیل وسیله ورزشی مناسبی است که  الگوی حرکتی روزانه انسان یا در واقع همان راه رفتن را تقلید می کند که این یک مزیت است. همچنین بسیاری از انواع تردمیل امکان نشان دادن ضربان قلب هنگام ورزش ، میزان کالری مصرفی در طول مدت ورزش و مسافت طی شده را دارند و بدین طریق می توان شدت ورزش را تعیین کرد و بر اساس شدت تعیین شده در نسخه ورزشی ، به ورزش پرداخت.
متخصصان پزشکی ورزشی معتقدند، افرادی که بیماری خاصی ندارند و از دردهای مزمن زانو رنج نمی برند می توانند از تردمیل برای داشتن یک فعالیت ورزشی هوازی مناسب در منزل استفاده کنند و درصورتی که به بیماری مزمنی نظیر بیماری قلبی ، دیابت ،  پرفشاری خون یا ..... دچارند پیش از شروع ورزش حتما با یک متخصص پزشکی ورزشی مشورت کنند.
دوچرخه ثابت نیز همانند تردمیل مزایای زیادی برای ورزش در منزل دارد.
به گفته متخصصان گرچه میزان حداکثر اکسیژن مصرفی که شاخص مناسبی از استقامت قلبی - عروقی است هنگام استفاده از دوچرخه ثابت به اندازه تردمیل افزایش نمی یابد، اما این وسیله ورزشی به علت نیاز به فضای کمتر و همچنین تولید صدای کمتر گزینه مناسبی برای بسیاری از افراد است.
افزون بر این ، توصیه می شود مبتلایان به آرتروز زانو و دردهای اسکلتی - عضلانی برای شروع یک برنامه ورزشی هوازی از این وسیله استفاده کنند.
در پایان ذکر این نکته مهم است که برای شروع یک برنامه ورزشی و تداوم آن حتی در داخل منزل تهیه وسایل ورزشی متعدد و گران قیمت الزامی نیست ؛ بلکه با پیروی از یک برنامه ورزشی علمی ، همه جانبه و متناسب با شرایط جسمانی فرد ، بدون صرف هزینه می توان به آثار مفید بی شمار ورزش دست یافت

با بیانیه تعجب‌برانگیز مرد جنجالی فوتبال ایران که بار دیگر با فشارهای سیاسی در راس تیم ملی جمهوری اسلامی قرار گرفته است ؛ این سئوال به وجود آمد که ورزش ایران واقعاً به کدام سو می‌رود و علت این فروپاشی اخلاقی چیست؟! محمد مایلی‌کهن مرد حاشیه‌ساز فوتبال ایران که این روزها در راس تیم ملی قرار گرفته و لاجرم بایستی نماد «وقار» و «افتادگی» و «فرهنگ» باشد در بیانیه‌ای بی‌‌سابقه که مشحون از عبارات ضداخلاقی است به حوادث بازی اخیر استقلال ـ سایپا واکنش نشان داد . «گنده ‌باقالی»، «کوتوله»، «شعبان بی‌مخ‌ها»، «نوچه‌هایشان» و «گروهبان قندلی» بخشی از عبارات موهنی است که متاسفانه در بیانیه رسمی سرمربی تیم ملی فوتبال ایران به چشم می‌خورد.

با آن که عملکرد قلعه‌نویی در بازی استقلال ـ سایپا به هیچ وجه قابل دفاع نیست و اهانت‌های بسیار زشتی که در جریان این بازی توسط برخی از تماشاچیان به مایلی‌کهن شد نیز قطعاً قابل مذمت و نکوهش است ؛ اما لحن و سیاق نامه مایلی‌کهن این پرسش را به وجود می‌آورد که واقعاً سطح ورزش در کشور ما تا چه اندازه سقوط کرده است !

به نظر می‌رسد که انتقادات بسیاری را به برخی از اظهارات و رفتارهای افرادی چون قلعه‌نویی می‌توان وارد کرد ؛ همچنان که وجود برخی رفتارهای لمپن‌مآبانه در فوتبال نیز یک حقیقت و مشکلات ناشی از دوشغله بودن افرادی چون مایلی‌کهن یک واقعیت است . با این حال، این سئوال همچنان به قوت خود باقی است که ورزش ایران واقعاً تا چه حد از نظر اخلاقی سقوط کرده که سرمربی تیم ملی فوتبال کشور امکان می‌یابد چنین بیانیه‌ای را منتشر کند یا همتای او در تیم استقلال مجال می‌یابد آن گونه سخن بگوید...

چند وقتی است که خدمت دوستان فوتسال بازی می کنم که باعث نشاط و دوستی بیشتر می گردد ولی بعضی اوقات مشاهده می شود افرادی برای یک صحنه با داور بحث و بدتر از آن برای همین صحنه کوچک قهر کرده و با ناراحتی می روند .

حتی اگر داور مسابقه اشتباه هم کند نباید کسی برای آن قهر کند و این حرکت ناپسند را انجام دهد که بعد خود پشیمان کردار و رفتار خود می گردد ، مهمترین چیز در ورزش اخلاق می باشد .

ورزش بیلیارد را شاید بتوان تفریحی سرگرم کننده و جذاب برای جوانان فرض کرد اما واقعیت آن است که این ورزش "گران ترین" و شاید پر هزینه ترین سرگرمی در حال حاضر کشور است که چارچوب ها و اما و اگرهای خاص خود را دارد.

باشگاه‌های بیلیارد محل وقوع بیشترین نزاع‌ها و مسائل مجرمانه است. بیلیارد بازان با صرف هزینه های هنگفت به این بازی و سرگرمی می‌پردازند.

‌پس از اظهارات مسئولان نیروی انتظامی مبنی بر وقوع برخی مسائل مجرمانه در باشگاه‌های بیلیارد، گردانندگان این باشگاه‌ها از بلاتکلیفی عجیب در این ورزش خبر می دهند. بر طبق آخرین اظهارات ارائه شده ازسوی گردانندگان باشگاههای بیلیارد، مسئولان تربیت بدنی کماکان صدور هر گونه مجوز تاسیس و فعالیت این باشگاه‌ها را بنا به دلایلی نا معلوم به حالت تعلیق در آورده اند. همچنین تاخیر بی دلیلی در ارائه لوح های قهرمانی به برخی باشگاهها مشاهده شده است که هنوز چند و چون آن مشخص نیست.

با این حال رئیس فدراسیون بیلیارد کشور می گوید که این فدراسیون، گروههای کنترلی و نظارتی ویژه ای را به صورت محسوس و نا محسوس جهت نظارت بر فعالیت باشگاه های بیلیارد در نظر گرفته است.

بیلیارد در صورتی که با فرهنگ سازی مناسب در عرصه ورزش همراه شود می تواند به عنوان ورزشی با ویژگی های جذاب یک تفریح سرگرم کننده، برای جوانان به حساب آید. با این همه نقطه ضعف اصلی این ورزش در کشور آن است که بیلیارد بازان ایرانی چندان با شخصیت ورزشی عجین نیستند. از سوی دیگر پرداخت رسانه ای به این ورزش چندان در حد مطلوب نبوده و حتی در میان اخبار ورزشی تلویزیون و روزنامه ها نیز از جایگاه مناسبی برخوردار نیست. همچنین به رغم سرمایه گذاری سنگین در این ورزش هنوز لیگ منظمی با طرفداران بسیار در این ورزش شکل نگرفته است.

نکات فوق به خوبی بیانگر این واقعیت است که بیلیارد در ایران ورزشی جوان است که نیازمند بازپروری های اجتماعی، فرهنگی و ورزشی است. تنها در صورت توجه ویژه به این ورزش است که می توان به آینده روشن آن در ایران امیدوار بود در غیر اینصورت باز هم باید شاهد اعمال جرم و تولد برخی انحرافات در این گونه باشگاه‌های ورزشی باشیم بویژه که درباره فرهنگ‌سازی در حوزه این تفریح جوان پسند، کار خاصی انجام نشده است.