حیف از فاطمه آن نخل جوان / که خم از باد اجل شد ناگاه

حیف از آن گوهر ارزنده که بود / در جهان خیل نکویان را شاه

حیف از آن شمع فروزنده که بود / پرتو آن طرب‌افزا غم‌گاه

 بود از پاکی طینت تا بود / عفتش همدم و عصمت همراه

بود ذیل وی از آلایش دور / پاک دامان وی از لوث گناه

روز و شب تا به جهان داشت مقام / بود آن رشک خور و خجلت ماه

خرم از چهره‌اش این هفت اقلیم / روشن از عارضش این نه خرگاه

چون شد آن سرو قد لاله عذا / از سموم اجلش حال تباه

سرو ازین غصه به بر جامه درید/   لاله زین غم ز سرافکنده کلاه

ریخت در فرقتش آن خاک بسر / کرد در ماتمش این جامه سیاه

چون شد از دار فنا سوی بهشت /  جانش از شوق ملاقات الله

رخت بربست از این غمخانه  / بار بگشاد در آن عشرتگاه

کلک هاتف پی تاریخ نوشت /   رفت از دار فنا فاطمه آه

                                                        شعر از هاتف