دوشنبه بار دیگر برنامه نود بر روی آنت رفت و این بار نیز فردوسی پور که منتظر کوچکترین فرصتی است که کاسه داغتر از آش شود، انتخاب اعضا هیئت مدیره استقلال و پرسپولیس را بهانه خوبی یافت تا با جسارت همه چیز را زیر سوال ببرد
در اینکه افراد انتخاب شده در هیئت مدیره این باشگاه ها  شایستگی این سمت را دارند یا خیر جای بحث دارد و باید استدلال های وزیر محترم ورزش را هم شنید اما اینکه چرا باید به فردی مانند فردوسی پور اینگونه میدان داده شود که هر چه می خواهد بر سر زبان بیاورد و همه را از تیغ متلک های خود بگذراند؛ جای بسی تامل دارد.
عادل فردوسی پور در برنامه شب گذشته خود با دعوت از میهمانان تلفنی که اکثرا هم رای با خودش بودند سعی کرد جهت برنامه را به همان سمتی نیل دهد که می خواهد.
در این مقاله نمی خواهیم به دنبال اثبات شایستگی و یا عدم شایستگی اعضا منتخب هیئت مدیره استقلال و پرسپولیس باشیم بلکه به دنبال این هستیم به مسئولان سازمان صدا و سیما گوشزد کنیم به هر فردی به اندازه ظرفیت و جنبه اش فضای کار دهید.
سید محمد حسینی را که همه میشناسیم!
همان مجریی که سالها در صدا و سیمای ملی و در شبکه 5 سیما با فکاهی ها و برنامه های طنز خود سعی داشت شادی را میهمان خانه های ایرانی ها کند!
اما نباید فراموش کرد که هر کس ظرفیتی دارد. از هرکس باید به اندازه جنبه و شخصیتش توقع داشت. به هر کس باید به اندازه ظرفیتش بها داد.
به نظر می رسد این روزها بیش از ظرفیت و اندازه به فردوسی پور در سیمای ملی بها داده می شود. فردوسی پور در برنامه اش هیچ خط قرمزی ندارد و برایش مهم نیست در پشت خط ارتباطی اش چه کسی سخن می گوید!!!
نمونه های بسیاری از گستاخی های او به یاد داشتیم تا اینکه دی شب همین رفتار با سردار رویانیان، مدیرعامل باشگاه پرسپولیس و رسولی نژاد عضو هیئت مدیره باشگاه استقلال نیز صورت گرفت. جالب اینجاست دهقان نمایند مجلس که از مخالفان انتخاب اعضا هیئت مدیره این 2 باشگاه بود بارها و بارها می تواند بروی خط بیاید و در برابر رویانیان ایستادگی کند اما رسولی نژاد که سعی داشت با منطق حرف بزند و با فردوسی پور بحث منطقی راه بیندازد به سرعت با مغالطه عجیب فردوسی پور روبرو شد و بدون خداحافظی از روی آنت خارج می شود
به راستی بحث منطقی با کسی که هیچ سررشته ای از منطق ندارد و خود استاد مغالطه است چه فایده ای دارد
بر خود لازم می دانم در پایان این مقاله جمله جناب رسولی نژاد را بار دیگر تکرار کنم:
متاسفم برای جناب ضرغامی و سیمای ملی که به چنین کسانی اجازه دور برداشتن می دهند.

امشب برنامه نود پخش خواهد شد و به احتمال فراوان صحنه های مشکوک داوری، سنگ پرانی، فحاشی عده ای از تماشاگرنماها، درگیری ها، شکسته شدن شیشه ها، اشک ها و شاید لبخندها نشان داده می شود. شاید هم در آستانه دربی آقای فردوسی پور فلاش بکی به عقب بزند و صحنه های کراهت بار خرابی سرویس های بهداشتی ورزشگاه آزادی را به خانه مردم بکشد! برای سوژه کردن بحث های داغی وجود دارد.
بحث هایی که هر کدام می تواند ساعت ها وقت مردم را بگیرد. به هر حال فوتبال آنقدر سوژه بزرگی است که اگر ساعت ها هم برایش وقت بگذاریم شاید نتوان آن را جمع و جور کرد. یکی از این سوژه ها که مدت ها است با سیاست سکوت سیما روبه رو شده و برای احترام به پیگیری های مردم حتی یک کلام هم درباره آن صحبت نشده است! بحث پرداخت حق پخش تلویزیونی از سوی سیما به فدراسیون فوتبال است که متأسفانه هیچ کدام از برنامه های سیما به آن توجه نکرده اند. حتی دوربین پارازیت که مجری زبلی هم دارد و اتفاقاً از دوستان شفیق ما هم هست جرأت نکرد کلامی درباره سیاست سیما در قبال فوتبال حرف بزند.
در عین حال ضرب الاجل فیفا و AFC به روزهای پایانی خود نزدیک می شود و لزوم رسیدگی به این پرونده جدید اجتناب ناپذیر جلوه می کند. حداقل از عادل فردوسی پور که همه عدالتش را مثال می زنند توقع می رود امشب بحث حق پخش تلویزیونی را که به محرومیت احتمالی نمایندگان فوتبال ایران در جام باشگاه های آسیا اختصاص دارد به طور جدی پیگیری کند چرا که سیما متعلق به مردم است و این مردم هستند که صاحبان اصلی فوتبال محسوب می شوند و باید به حساسیت و پیگیری های روزمره آنها تن داد و در این باره صریح و قاطعانه حرف زد. شاید برنامه نود جایی برای پایان دادن به این ابهام ها باشد هرچند که بعید به نظر می رسد سیاست «سکوت» باعث پیگیری این جریان مهم شود !