كمتر كسي فكر ميكرد راهاندازي آزمايشي سرويس ايميل رايگان گوگل با نام Gmail، معادلات رقابتي دنياي پورتالها و همچنين انتظارات و سطح نگرش كاربران نسبت به پست الكترونيكي را تا اين حد تغيير دهد و دچار دگرگوني كند.
در ابتدا اعلام شد كه اين سرويس ايميل يك گيگابايتي به صورت آزمايشي و تنها به وبلاگنويسان و صاحبان اكانت سرويس بلاگاسپات (بلاگر) تعلق ميگيرد. در آن زمان يكهتاز سرويسهاي ايميل دنيا (ياهو) كه هرگز نميتوانست تصور كند روزي اينطور از صحنه محو شود، به كاربران قديمي خود 7 الي 10 مگابايت فضاي inbox ميداد و كاربراني كه تازه ثبت نام ميكردند يا سرويس قديمي خود را به روز مينمودند هم تا سقف 100 مگابايت فضاي خالي صندوق پستي دريافت ميكردند اما واقعيت اينجاست كه تصور ميل باكس يك گيگابايتي يعني بيش از 10 برابر آنچه در بهترين حالت توسط سرويسي مانند ياهو به كاربران داده ميشود، اصلاً امكانپذير نبود.
به هر حال پس از مدت كوتاهي، سيل كساني كه وبلاگنويس بودند و در بلاگاسپات اكانت داشتند، به جيميل مجهز شدند و به نحوي خود را از ساير اهالي دنياي سايبر جدا كردند.
فخرفروشي به داشتن يك گيگابايت فضاي ايميل كه شايد سالها به طول بينجامد تا كاملاً پر شود و شايد به داشتن يك ميليون نامهي الكترونيك نياز داشت تا چنين حجمي را پر كند ديگر به عادت جيميليها دعوت شده بود.
بعد از گذشت چند روز از تولد جيميل نوپا، اعلام شد كه هر كس ميتواند به تعدادي محدود و معدود، دعوتنامه براي دوستان خود جهت پيوستن به جيميل ارسال كند. نيك به ياد داريم كه اين روزها، بخش عمدهي پستهاي وبلاگنويسان، به دريافت و ارسال دعوتنامههاي جيميل اختصاص يافته بود: "من پنج دعوتنامهي جيميل دارم، هر كسي ميخواد كافيست فقط يك كامنت بگذارد."
اين روند را بيشتر در سايتهاي تجاري و وبلاگهاي زرد كه در جهت كسب بازديدكننده و نظردهندهي بيشتر، هر كاري ميكردند ميشد ديد. از طرف ديگر، برخي سودجو نيز با سوءاستفاده از ناآگاهي برخي كاربران، اقدام به فروش اكانتهاي جيميل و يا دعوتنامههايشان ميكردند و برخي اوقات قيمت هر آدرس به 10 هزارتومان نيز ميرسيد.
چند ماهي گذشت تا تب جيميل كه وبلاگستان فارسي را نيز شديداً تحت تاثير قرار داده بود، فروكش كرد و آناني كه به دنبالش بودند، به دستش آوردند و آناني كه يا به هر دليل به قضيه اهميت نميدادند و يا كلاً از ماجرا بيخبر بودند هم بينصيب ماندند. اعلام بعدي شركت گوگل مبني بر افزايش حجم ميلباكسها به بيش از 2 گيگابايت كه هر لحظه بر مقدارش نيز افزوده ميشود، بينصيبماندهها را به تكاپو واداشت و دوباره موجي گذرا وبلاگستان فارسي را فراگرفت.
در آن زمان، دستهبنديهايي مجازي شكل گرفته بود و اغلب روزنامهنگاران، نويسندگان و هنرمندان بودند كه ميلباكسهاي خود را در جيميل راه انداخته بودند و ميلباكسهاي قديمي و زغالي ياهو را فراموش كرده بودند. در اين روزها بود كه تبليغ مداوم قابليتها و امكانات جيميل، كاربران ياهو را وسوسه ميكرد تا از پايگاه قديمي خود دست بكشند و گوگليها را نيز بيشتر از انتخابشان خرسند ميساخت.