رونق انبوه مجلات و هفته‌نامه‌های زرد و برخورد با مجله‌های قلمرو اندیشه که به صورت مستقیم به سیاست و نقد جامعه نمی‌پردازند، نشان می دهد که حتی صداهایی که به صورت غیرمستقیم و با تبعیت از شعار «به در گفتم تا دیوار بشنود» به صورت جسته و گریخته کنایه‌های می‌زنند، تحمل نمی‌شوند. دنیای تصویر، به باور من ماهنامه سینمایی متفاوتی بود که گرچه روندی سینمایی داشت ولی روح حاکم در مجله، نقدهای غیر ایدئولوژیک و مستقل‌اش باعث افزایش حساسیت روی این مجله می‌شد. از سوی دیگر موفقیت دست اندرکاران این مجله در برگزاری مراسم سالانه جشن دنیای تصویر و گرد هم آوردن هنرمندانی از همه طیف‌ها، باعث برانگیختن حسادت‌هایی می‌شد. نظایر نقدهایی با ته‌مایه سیاسی در این مجاه فراوان بودند، به تازگی این مجله دو نقد درباره سینمای کره شمالی و سینمای استالینی منتشر کرده بود که هر ذهن آماده ای را مشتاق به «تعمیم« دادن این قدها به حال و هوای سینمای کشورهای « دیگر» می‌کرد.