بالاخره اخراجي ها را ديدم. فيلم قشنگي بود، با هنرنمايي هنرپيشه هاي هنرمندش .
از ويژگي هاي منحصر به فردي كه در اين فيلم ديده مي شد اين بود كه ، گاهي در جايي از فيلم تماشگر در اوج خنده بود كه بلافاصله صحنه ي تأثربرانگيز و منقلب كننده اي را نشان مي دادند.
در بعضي صحنه ها هم نمي دونستي بايد بخندي يا گريه كني !
بعضي از تكيه كلام ها من را به ياد فيلم مارمولك مي انداخت.محمدرضا شريفي نيا هم ، همان نقش خود در فيلم ازدواج به سبك ايراني يا دنيا را تكرار كرده بود . اكبر عبدي ، امين حيايي و ارژنگ اميرفضلي هم با رفتارها و تكيه كلام هاي نمكين شان واقعاً قدرت طنز فيلم را بالا برده بودند . سيد جواد هاشمي هم مثل هميشه نقش يك رزمنده ي متعهد و فهميده را به خوبي ايفا كرده بود.
ساختار كل فيلم ، فيلم ليلي با من است را در ذهن ، تداعي مي كرد . مخصوصاً با آن گريه هاي شهره لرستاني پشت سر شريفي نيا هنگامي كه عازم جبهه بودند.
اخراجي ها همان قصه ي قديمي آدم بدهاست كه در پي جرياناتي كه برايشان پيش مي آيد در پايان فيلم متحول و متنبه مي شوند.
فيلم را تعريف نمي كنم تا در يك فرصت مناسب خودتان برويد و ببينيد.